CARMEN NOVUM I
Metrica medioaevali scriptum

Amicitiam laudemus
omnes nos viventes,
et deinde gaudeamus
bonum cogitantes,

sed nos paene flentes
vidimus amantes:

in tempore
iam vetere,
amores abrumpentes,
ob improbos

propter malos

amicos offendentes.

AMORE CAPTUS
Hexametris scriptum

Pseudamor, amor, omnes... quid vobis faciendum?

Tuque salutans me, possumne sedulus esse?

Modo est amplexus sanguinosa ferocitas:

sanguis, sanguis, sanguis, sanguisque ubicumque.

GUTTA AETERNITATIS

Id est fragmentum vitae

Edepol, Homere, nolo te imitari; tu volans velut aquila super omnes scriptores, tu rex poeta. Poetuculus enim sum ineptus qui difficulter scribet exametros paulos, tamen tu narravisti  mille et mille versibus pugnam Troiae reditumque Ulixis! Quis ego? Nihil, atque minus quam nihil! Semper scripsi nugas et pusillitates, et etiam nunc, velim scribere nugam sed verbis bonis et maximis voluntatibus.
At ecce Alexius iterum! Omnes iam historiam Michaelineam scimus: amici qui prisce se ob amicitiam profundam amabant et postquam ob malignitatem hominum esse potiores sodales cessaverunt. Illi annis decursis semper momentis atris et sine cura se complexi sunt; interdum iuvationes veras sibi dederunt cum mala sanablia essent. Hieme laeti pleno domi eorum in lecticula sub stragulo videndo pelliculas picturatas stabant, laeti ut duo aviculae in calido nido; cogitando loquendoque saepissime de illorum futuro matrimonio. Aestate per naturam matrem ambulabant lascivi, saepe ibant in mare et ludebant in aetate bona. Utinam aeterniter sic maneret sed veritas alia est, si vis lege “Michaelinus”.  Dies advenit post multos annos ad horum fractura ubi illa illo concurrit in schola: sedebat enim Michaelinus in tabula apud aulam Michaelinae cum ascenderet haec per scalas dirutas ligneas, illic priscus amicus, ubi primum illam vidit, dixit “Ave parvula”. Michaelina subrisit illo paulum, ocelli eius sub manu stricti sunt; denuo aperti cum lacrima: gutta aeternitatis. Statim recepit incedere tenus aulam et, iuxta illum qui prisce omnia fuit, dixit timida tremula “Ave Michaeline” ut annos consuevit. Post ianuam arcendo fletum aperuit; abiit. Nihil, modo gutta aeternitatis in vasto mare acre saloque. 

DE BOTONARIA* ANU
Hexametris scriptum

Domus apud Lavinium  stat  diruta prisca

ubi vixit anus quae semper botonos suebat,

omne die longo, sine cessando, et dico, numquam;

sic nunc, post mortem, demonem dicitur esse.

Nam saepe cum mali sine reverentia inirent

vixit atque suit  sub viva pelle botonos.

Die Matthaeus Montesi, sine metu mortis,

init atque videt signa per muros hic esse

Diaboli et missarum nigrarum erga inimicum;

ille ergo orabat Deo et ex malo liberavit.

Nunc nemo botonos denuo caveat hic

quod anus pacem ivit precibus Matthaei seduli

* Vox Latinitatis medioaevalis quae significat "globulus"

DE FRANCO ZAPPA
Hexametris scriptum

Certus extitit in melodiae ambitu vertex:

harmonica atque absona multa carmina scripsit,

tres semper voces expleverunt opera ei et

verbis humilibus cecinit vitae musicam eius.

Chitarae genius  magnus est tempore longo,

compositor bonus et virtuosus experimentor.

Tibi summas laudes, France Zappa magistre,

director orchestrae, musice summe perite.

ATRA VIA
Hexametris scriptum

Vidi magistram in somnio quae lumina fugit

et se eiecit ad mortem currente tramine,

mecum ire per vicum nigrum tempore nocte

cum lux lunae propagaret caeruleum atrum.

figuras vidi domuum illa in spectrale plaga

silentio profundo manebat, caligini atrae.

DE CANTU BLUES
Hexametris scriptum

Per viculos vadabam obscuros sub pondere noctis

urbis desertae, vacua uti fundus abyssus,

cum vocem audierim suavem ex aula venientem.

Jazzicae bluesque allexerunt cantiones me

atque inii illuc timidus ut lumina parva;

sine rumorem steti in musicalibus undis.

Clara puella illic cecinit mirifica voce et

visus mihi est Mississippium degredi flumen

navicula usque ad mites aquas Novi Aureliani.